Η φωτογραφική διάπλαση του σημαντικού από το ασήμαντο

Από τον Βασίλη Γιαννάκο

Σκέψεις με αφορμή ένα κείμενο του Γιώργου Σκουλούδη.

Αν το τεντώσει κανείς στα άκρα, τι είναι τελικά η φωτογραφία; Ότι και να σημαίνει ατομικά για τον καθέναν, η φωτογραφία δεν παύει να είναι η προσπάθεια να πλαστεί κάτι σημαντικό από εντελώς ασήμαντα, καθημερινά, κοινότοπα υλικά.

Αυτό που δίνει τη σημαντικότητα στο αποτέλεσμα είναι από τη μία ο χρόνος, η αίσθηση του ες αεί παγώματός του και -συνεπώς- η ψευδαίσθηση του ελέγχου πάνω στο αναπόφευκτο (της κύλισης του χρόνου και, τελικά, μάλλον της φθοράς και του θανάτου). Κι από την άλλη, είναι το γεγονός πως η φωτογραφική φόρμα (κάδρο, σύνθεση, εκφραστικά μέσα κλπ) εξορύσσει το ανοίκειο από το οικείο, το κοινότυπο: υπ’ αυτό το πρίσμα η φωτογραφία αναδεικνύει ένα άλλο στρώμα πραγματικότητας στον τετριμμένο καθημερινό κόσμο. Γι’ αυτό και τα διάφορα φίλτρα «αλλοίωσης» (αλλοίωση ως προς το ρεαλιστικό της αποτύπωσης) είναι αναπόσπαστο κομμάτι νοοτροπιών όπως το instagram ή η polaroid ή η lomo ή, τελικά, και όλης της φωτογραφικής διαδικασίας*…

(*) ακόμη και οι φωτογράφοι που κάνουν φωτογραφία με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο στην καταγραφή, δεν παύουν να δημιουργούν μια φόρμα η οποία τελικά δίνει μια αίσθηση ανοίκειου σε αυτό που περικλείουν οι γωνίες του κάδρου. Σε τελική ανάλυση, δεν βλέπουμε με αυτόν τον τρόπο στην καθημερινή επαφή μας με τον κόσμο…

 

Παρακολουθήστε τη σχετική συζήτηση εδώ



'Η φωτογραφική διάπλαση του σημαντικού από το ασήμαντο' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.