Sergio Larrain – Chile. Town of Valparaiso. 1957.

Από τον Ζήση Καρδιανό

Στις 10 Φεβρουαρίου πέθανε σε ηλικία 81 ετών, ο σπουδαίος χιλιανός φωτογράφος του Magnum Sergio Larrain. O Larrain φωτογράφησε ουσιαστικά περίπου μια δεκαετία και σταμάτησε οριστικά το 1968 όταν άρχισε να μελετά και να διδάσκει ανατολικές μυστικιστικές θρησκείες. Έκτοτε αποτραβήχτηκε από τα εγκόσμια και έζησε σαν αναχωρητής στα βουνά της Χιλής.

Από τα πρώτα χρόνια του σαν φωτογράφος εκδήλωσε μια διάθεση πειραματισμού. Υπάρχει το εξής ενδιαφέρον κινηματογραφικό trivia. Ένα απόγευμα στην δεκαετία του ’50 φωτογραφίζοντας έξω από την Notre Dame στο Παρίσι, συνέλαβε τις ιδιωτικές στιγμές ενός ζευγαριού αλλά μπόρεσε να το διαπιστώσει μόνο αργότερα κοιτώντας τα κοντάκτ. Το περιστατικό αυτό ενέπνευσε στον αργεντινό συγγραφέα Χούλιο Κορτάσαρ το διήγημα “the devil’s drool”, το οποίο αργότερα αποτέλεσε την βάση της κινηματογραφικής τανίας “Blow Up” του M. Antonioni!!

Η έλξη του Larrain στον μυστικισμό αντανακλάται από νωρίς στην πεποιθησή του ότι οι καλές φωτογραφίες εκπορεύονται από μια ιδιαίτερη πνευματική και ψυχική κατάσταση, ένα είδος χάρης ή χαρίσματος. Αυτό το χάρισμα μπορεί να εκφραστεί όταν έχει απελευθερωθεί από τις συμβάσεις και είναι ελεύθερο σαν παιδί που πρωτοανακαλύπτει τον κόσμο. Από εκεί και πέρα η οργάνωση του κάδρου είναι κάτι σαν παιχνίδι.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες είναι αυτή η φωτογραφία του Larrain.


SOUTH AMERICA. Chile. Town of Valparaiso. 1957.

Ο Larrain έχει πει για την λήψη αυτής της φωτογραφίας “βρισκόμουν σε μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης και αναζητούσα μόνο τα πράγματα που με ενδιέφεραν. Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται το πρώτο κοριτσάκι ακολουθούμενο αμέσως μετά από το άλλο. Δεν ήταν μόνο τέλεια, ήταν μια μαγική εικόνα”. Εδώ βρίσκουμε το νόημα της “χάρης” που επικαλείται ο Larrain.

Είναι μια φωτογραφία που δεν οφείλεται σε κάποια αποφασιστική στιγμή αλλά σε μια πνευματική κατάσταση χάριτος.

Για μένα αυτή η εικόνα είναι σημαντική γιατί μου ζωντανεύει μνήμες από μια παρόμοια γειτονιά που έζησα μικρός. Μια γειτονιά στο τέλος μιας ανηφόρας που λουζόταν όλη την μέρα από τον ήλιο και είχε φαρδιά ασβεστωμένα σκαλιά που οδηγούσαν στην βρύση που πέρναμε νερό. Ξέχωρα όμως από τους προσωπικούς λόγους, νομίζω πως είναι μια φωτογραφία που μιλάει για την χαμένη φωτεινή πατρίδα της παιδικής ηλικίας.

Επίσης για μένα είναι μια φωτογραφία φάρος που στην φωτογραφική μου περιπλάνηση, μου φωτίζει τον δρόμο κάθε φορά που ξεστρατίζω (δηλαδή όλη την ώρα!)

http://www.magnumphotos.com/C.aspx?V…ID=2K1HRGQ2YJW

Παρακολουθήστε εδώ τη σχετική συζήτηση



'Sergio Larrain – Chile. Town of Valparaiso. 1957.' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.